ادبستان فارسی

«گویند انوری روزی در یکی از کوچه­های بلخ شخصی را دید که عده­ای را به گرد خود جمع کرده، اشعار وی را می­خواند و آنها را به خود نسبت می­دهد.

انوری پیش رفته، پرسید: آیا شما این اشعار را ساخته­اید؟

جواب داد: بلی.

پرسید: تخلص شما چیست؟

گفت: انوری!

انوری از این پر رویی متحیر شد و گفت: سبحان الله! شعر دزدی شنیده بودم، اما شاعر دزدی نشنیده بودم!»